ඔයා මාව දාලා යනවද ??
සම්පුර්ණ කතාවම මම නොකියමි.ඇරත් එය දිර්ඝය..වේදනාබරය...
අදත් මාගේ කතාව මතක් වෙද්දි ,සිතද්දි,කියද්දි මා තුල ඇති කරන කම්පනය හා ව්ක්ශිප්තතාවන්ගෙන් තවමත් මා මිදී නැත,තුවාල ලත් මුවෙකුගේ නිරාහාර සිංහෙයෙකුගේ වේදනාව,යුක්තිසහගත කිරී මේ හැකියාව ක් නොපවතින බව මම මටම කියා ගතිමි,සෑම වේශයකම දුක් වේදනාවල් වලට ගොදුරු වීමට හැකි ශරීර කූඩුවක් අප තුල ජිවත් වන තාක් පැවැත්මේ වයවසනය නිවාරනය කල හැකිය..."ආදරය "සෑම ජිවියෙකුගේම ජීවිතයේ පලා යා නොහැකි ආශාව න් හා රාගයන් පවතී,මිනිසෙකුට මේවායින් මිදී ආධ්යාත්මිකව ජිවත් වීම කල නොහැකි තරම් ය,ඉතින් ඔබට මාට ද එසේමය,ලව්කිකත්වයෙන් පලා යා නොහැක.
මා ඔහු හමුවූ තැන අදටත් මා තුල සිහිවටනයකි,කෙනෙක් එහි යනවා නම් තමන්ට වුවමනා හැම කෙනෙකුම කවදාක හෝ එතනදි හමුවේවි යැයි මම පතමි,එදා සිට මා කෙරෙහි වූ ඔහුගේ සෑම ස්පර්ශයක් ම සැහැල්ලු ය,ආදරනීයය,මා ඔහු දකින විට ඔහු රැවුල වවා තිබුනි,කොන්ඩයද තරමක් වැවී ගොස්ය ,ඔහු ශක්තිමත් ය,දරදඬු ය,එහෙත් ආදරයේදී නම් ඔහු මුදුය,මොලොක් ය,සියුමැලිය,
අපේ හමුවීම හාස්කමකි,එහෙත් විශ්වසය කෙනෙක් තුල නැත්නම් හාස්කම් ඔහුට නොපෙනේ,හැමදේටම පිලිතුර "අහම්බයයි",මනුස්සයා අහම්බයකි,එවැනි මිනිසුන්ගෙන් සෑදුනු ලෝකය අහම්බයකි, එම මිනිසාට සිදුවන සියල්ල අහම්බයකි..එබැවින්ම අපේ හමුවීමද වෙන්වීමද මම අහම්බයට පවරමි..
මා අද සිටින තත්වය දෙස බලන විට,මේ සියල්ලම විකාර ලෙස පෙනෙන්නේය,ආදරය කිරීම,ආදරය විදීම,ප්රලාප දෙඩවීම,බොලද පෙම් බස් දෙඩීම,ඊනියා හැසීරිම්වල යෙදීම....ඇත්තටම මිනිස්සුන්ට ඕන කලේ මොනවද ??ඕන කල දේ ඒ තුලින් ඔවුනට ලැබුනද ??යන්න තවමත් ප්රශ්නයකි...නමුත්
"ජිවිතය ප්රහෙලිකාවක් නම් ඇතැම් දේවල් අපිට අනුමාන කිරීමට සිදුවේ,"එලෙස සිතා මා විසින්ම ඒවාට පිලිතුරු අනුමාන කරමි...
යම් දෙයක් දුක නම් අපි අඩමු,යම් දෙයක් ලස්සන නම් අපේ නෙතට ඒත කදුලක් නැගේ,යමක් විකට නම් කැත නම් අපි හිනාවෙමු,ලස්සන ආස දෙයක් වුවද අපට එය දුටු විට කදුලු එන්නෙ එය සදාකාලික නොවන බව දන්නා නිසා විය හැකිය,
ආදරයද එසේමය,සදාකාලික නොවන ලෝකයක් තුල සදාකාලික ප්රේමයක් සෙවීම නිශ්පලය,විටෙක එය විහිලුවකි,එබැවින් මම මෙලෙස භාවාතිශය ජීවිතයෙන් මිදී මාගේම බුද්දියට කබුරන්නෙය,එය මාගේ සිත නිවීම සදහාය...
ස්වභාව ධර්මය තුල සෑම දෙයක්ම විනාශයට පත්වේ,ජිවිතයද අප යම් දර්ශනයකින් දැකිය යුතුය,කන්දක් වුවත් ස්වාභාව දර්මයේ බලවේගවල බලපෑමෙන් ක්රමයෙන් පස් හා වැලි බවට පත්වී,පසුව නැතිවී යයි... ජිවියාද එසේමය,කීසිවෙකුත් සැමදා සිටියේ නැත,ඇතිවී නැතිවී ගියා පමනි..
ආදරයද පිවිතුරුය,සදාචාරයවත් ය,භක්තිමත් ය,ගව්රවනීය ය,දේවියන්ගේ දර්මයේ සදහන් පරිදි ලිංගික අංග කියනුයේ ශුද්ධ ගිවිසුමේ නියතිය,එනම් "කබාලා"දර්මයේ සදහන් ආකාරය ට දෙවියන්ගේ ප්රතිරූපය ලිංගික ඉන්ද්රියන්ගෙන් නිරූපනය වේ,එපමනක් ද නොව ආදරයද,ආත්මාර්ථකාමීත්වයෙන් අයිතිකර ගන්නක් නොවන බව ක්රිස්තුස් වහන්සේ මෙන්ම බුදුන් පවා පවසා ඇත...මාද එසේ සිතා අහිමි පෙම ගැන සාවදානව සිතමි...
අද ඔහු මා ලග නැති වුවද ඇතැම් විටෙක ඔහුගේ පපුව වේදානාවෙන් ගැහෙන බව මට දැනේ,එවිට මාගේද හිත කීරි ගැහී යයි,සමාජය නපුරුය,මාරාන්තික ය,බියකරුය,එබැවින්ම මට ඔහු පිලිබදව බිය ක් දැනේ,ලෝකය මෙතෙක් පාලනය වූයේ රැවටීමෙනුත් මුසාවෙනුත් බලයෙනුත් ය,අදත් එය එසේමය,වෙනසක් නැත,
ම්නිිසෙකුට කොතරම් දේ දරාගත් හැකිද?වෙලාවකට මා පුදුම කරවයි,අසීමිත ආදරයත්,සෙනෙහසත්,කරුනාවත්,තේරුම්ගැනීමත්,දුකත්,සැපත් මා සමග බෙදා ගත්,මා විදි පුද්ගලා අද වෙනකෙකු සමග දීග කයි,නමුත් මා ඉවසීමෙනුත්, දරාගැනීමෙනුහ් බලා හිදී....
එහෙත් මට ප්රශ්න යකි..විවහය කියනුයේ යල් පැන ගිය ආයතනයකි.ජිවිත කාලයටම එක් පුද්ගලයෙකුට පමනක් ආදරය කරන බවට ගිවිසුම් ගසන්නෙ කෙසේද???එය කීසියම් පිරිසකගේ අශිර්වාදය ලැබූ පමනින් ඇති පලේ කුමක් ද???අදවන විට මිනිස්සුන් ජීවත්වන්නේ විද්යාත්මක දැනුමෙන් මිසක් අවුරුදු දහස් ගනනක් පැරැණි සිරිත් විරිත් සම්ප්රදායන් තුල නොවේ,
ඒ කෙසේ වුවත් මම දනිමි,ඔහු මගෙන් දුර ගොස් ඇති බව,තමන්ගෙ එකා කෙතරම් වැරදිකාරයෙක් වූවත් එවැනි අයෙකුට තිබෙන ආදරය බොරුවට මවා ගත්තක් නොවේ,එය සැබෑ ආදරයකි,සැබෑ ආදරය වයාජ අදරයෙන් වෙන්කර හදුනාගැනීමට ඕනෑම අයෙකුට හැකිය,
කෙසේ වුවත් ප්රේමය යනු කුමක් දැයි මම තවමත් නොදනිමි,ප්රේමයට මා ආදුනිකය,එහෙත් ඔහු නැති අඩුව මට තදින් දැනේ,එය වේදානාවකි,විටින් විට රිදුම් දෙන සුව නොවූ තුවාලයකි...
අවසානයේ පැවැත්ම ගැන මා හට කිවහැක්කෙ මෙපමනකි...
"කෙනෙක් උපදී,නොදන්නා ලොවක් තුල,නොදන්නා රටක..නොදන්නා නගරයක...ඒ අයුරින් තමන්ගේ ජීවිතේ ප්රදාන භූමිකා රග දක්වන්නන් එහිදි ඔහුට මුනගැසේ,ඒ හමුවීම් අතර ඔහු ඇතැමෙක් තමන්ගෙ පුද්ගල භාවයේ ප්රදාන වීරයා බවට පත් කරගනී,
ශේක්ශ්පියර් නිවැරදිය...
"ලෝකය රගමඩලකි"
-සදලි කොස්තා-
